De wereld staat op zijn kop. Alles is anders dan we gewend waren en het overkwam ons geleidelijk. Het COVID-19 virus en alle maatregelen zorgen dat we op onszelf zijn aangewezen. Zo ook de raadsleden van de VLP. De komende weken een kleine serie over hoe het leven ineens is veranderd. Hoe komt u de dagen door? Wat houdt u bezig? Laat het ons weten, want alleen samen gaat het ons lukken!

“Liever een minder leuke baan met leuke collega’s, dan een leuke baan met minder leuke collega’s.” Als docent en module-coördinator bij Defensie op het Instituut Defensie Leergangen in Breda heb ik het allebei: leuk werk en leuke collega’s. Juist het echte contact met die collega’s mis ik al thuiswerkend het meest. Bij ons is een hele editie van de Middelbare Defensie Vorming geannuleerd en we bereiden ons momenteel – voornamelijk vanaf thuis – voor op twee mogelijke sporen voor juni: of weer ‘coronaproof’/aangepast contactonderwijs of geheel digitaal onderwijs. Ik hoop op het eerste spoor. Echt contact met collega’s en studenten maakt het werk veel leuker.
De afgelopen weken zijn ook wel bijzonder. Nog nooit heb ik zo veel tijd samen met mijn beide dochters aan dezelfde eettafel gezeten om te thuiswerken. Het aantal computers volstond niet om goed zowel zelf te kunnen thuiswerken als de meiden op Magister te kunnen laten werken voor hun school, het JTC. Je merkt gelijk hoe lastig dat is. Moet wel zeggen: de meiden doen het fantastisch thuis voor school!
Maar die collega’s, die mis ik het meest. Bij defensie en bij de gemeenteraad. Ja, er kan veel overleg digitaal plaatsvinden. Voor mijn werk heb ik bijvoorbeeld veel digitale sollicitatiegesprekken gevoerd. Het kan allemaal wel, maar in veel gevallen hou ik van de echte persoonlijke contacten. Ook al bel ik vaker met collega’s deze weken, de gezamenlijke echte koffiemomenten zijn voor mij onvervangbaar.
Digitale vergaderingen lijken overigens wel korter te zijn dan normale. Gelukkig maar, want ik vind ze ook vermoeiender dan normale.
Tussen de vergaderingen door werk ik af en toe wat in de tuin, die staat er dan ook netter bij dan vorig jaar om deze tijd. Althans dat denk ik, want vorig jaar zat ik voor mijn Verenigde Naties-uitzending een half jaar op de Golanhoogte. Daar hebben ze ook veel last van de maatregelen. Diverse Nederlandse collega’s moeten nu zo maar twee tot drie maanden langer dienen! Dat zijn voor mijn collega’s, maar zeker ook de familie, moeilijke tijden.
Mijn familie bezoeken zit er helaas niet in. Ze wonen heel ver weg, en we willen geen risico lopen. Mijn ouders zijn ook al in de zeventig. Mijn zus heeft haar vijftigste verjaardag onlangs niet zo gevierd als ze gepland had. Je merkt dat alles anders is, maar gelukkig valt het leed bij ons mee.
Hopelijk zet de versoepeling door en eindigt de 1,5 meter samenleving zo snel als mogelijk. Ik bestel nu wel eens eten van een lokaal restaurant, maar weer een keer echt uitgaan naar een restaurant of kroegje zou ik heel leuk vinden.
Ik hoop eenieder gauw weer live te kunnen zien. Ik kan me de laatste raadsvergadering nog herinneren, waar niemand zeker wist of we nou wel of niet handen moesten schudden. Dat is nog amper twee maanden geleden… Ik hoop dat dat gauw weer kan: elkaar de hand schudden, of zelfs een knuffel geven. Ik vrees dat dat fysieke contact nog wel even gaat duren.
Stay safe – tot gauw!